Hâlâ ümidim var. - Saban
Ö. Asaf
Saim Saban
Saim  Saban
22 Ocak 2017 Pazar
saimsaban@gmail.com
Hâlâ ümidim var.

Kimi zaman ruhumuz sıkışır; yaşanan sığlık, paçozluk ve vandallık bizi dibe çeker ve hem gündemimize, hem insanımıza hem de kendimize saygımızı kaybederiz.

Bir bakarız ki yatay yaşamın gürültü-patırtılı, açgözlü, kurnaz ve tutarsız ne kadar illeti varsa bize dayatılmış dahası bizi sarmalamıştır.

Bir adım yana çekilip bütün bu olup biteni anlayabilmek için; gittikçe pespayeleşen kötülük, şiddet, ahmaklık ve akılsızlık dolu bu rüzgarların bizi de kolumuzdan tutup bir basitlik ve önemsizlik çukuruna doldurmasına izin vermemeliyiz.

“…Yükselmek: Kendini aşağılarda saymanın ateşli hastalığı; insanın kendisi için doğurduğu son anne; bugünün tadını alıp götüren büyülü bir düş , ya da; yukarıya doğru alçalış …” diyor, Hasan Ali Toptaş, “Sonsuzluğa Nokta” (1991) adlı romanında.
Daha da çok güzel şeyler yazıyor. Dili ustaca, öyküsü gençliğimizden ve son zamanlarda okuduğum en sarsıcı roman. Neden bu kadar geç okuduğuma da çok üzüldüm…

Rachmaninoff’u (Sergey Rahmaninov) dinliyordum okurken.
Son zamanlarda ruhumu yüceltemezsem pespaye bir çukurun içinde debelenip gideceğim gibiydi ama şimdi yine ümidim var.
Toptaş var, Rachmaninoff var…

 

  Sosyal   Medyada   Paylaşın
  • Site Yorum
  • Facebook Yorum

Bir yorum bırak

Bir yorum bırak

  • ÇOK OKUNAN
  • YENİ
  • YORUM